سلام خوبین؟

این پستم با بقیه ی پستام فرق داره.تا حالا اینجا توی وبلاگم باهاتون حرف نزدم.

خیلی چیزا نوشته بودم که وبلاگم و اپ کنم ولی یه دفعه ای از هیچکدومشون خوشم نیومد.

اینو بخونین: .... من را میبخشی؟

به به چه دختری به اسم...

امروز ... به پرستو کمک کرد. ... ممنونم که من را کمک کردی....من دلم میخاد که شما خواهر من باشی

من ریشه دارم .ریشه ی من سبز است. روی ریشه ی من گل است. دو رووره ریشه هم برگ است.وقتی که من او را بو میکنم بوی خوبی می دهد.

این نامه مال 2/12/76 .یعنی وقتی من میرفتم اول دبستان .خیلی بانمک نه؟ این نامه اولین نامه ای نیست که از دوستام گرفتم .راستش کلا زیاد با دوستام نامه نگاری میکنم چه بادوستای الانم چه با قبلیا.

به نظرم نامه خیلی چیزه خوبیه می تونی همه ی حرفاتو توش بزنی بدونه این که کسی بین حرفات بپره خوبه چون میمونه و بعدا میتونی بازم بخونیش.کسی هم بهت گیر نمی ده.

ولی یه بدی هم داره اونم اینکه حتما باید ادرس طرف و داشته باشی تا بتونی براش نامه بنویسی واگر نه نامه ها همینجوری  می مونن و هر روز زیاد میشن . اینقدر زیاد که دیگه نتونی بنویس بعد حرفات  تو دلت جمع میشن بعد دلت میگیره از دست همه خسته میشی.

اگه مثل قدیما کبوترهای نامه بر داشتیم خوب بود دیگه ادرسم نمی خواست فقط یه

کبوتر، روان نویس ،کاغذ ،حرف دلت و پرواز!